30/3/2008 - Yazdırmalıyım mezar taşına:

ey hayat, sen şavkı sularda bir dolunaysın
aslında hiç olmadım ben bu oyunda
ömrüm beni yok saysın

7/3/2008 - Acıyı Aşka Yama Yaptım...

Bitiyor zaman. Tüm saatler kum saatinin içinde birbiri üstüne yığılıyor. Sahte mutluluklar giyiniyor sözcükler. Sen-ben savaşında imtiyazsız yarınlara bugünden açıyorum gözlerimi. Savaşacak kadar bile yakın olmayışımızı bilirim. Bilirim, acı verişindir bu kadar sözcük dizdiren. Ömrümü ömrünün ardında sürüyen...

Aynaları kırıldı mutluluğumun. Söz dinlemeyen yanımı artık çok iyi tanıyorum. Ayağım takılıyor bir acıya ve yokluğunun üstüne düşüyorum.
Hala üşüyorum...
İğne deliğinden geçiriyorum sevdayı. Sen oluyor nakışımın adı. Bir an sen oluyorum anlayışsız, vurdumduymaz... Sonra bana dönüyorum. Bak hala ağlıyorum... Harf harf işlerken kelimelerimi, şimdiden yerleştiriyorum acılarımı parmaklarımın ucuna. Son düşen cemreyi de ayırıyorum payıma.

Kapatıyorum gözlerimi. Hadi git yâr, geldiğin gibi. Acıttığın yerden tüm acılarımı da topla git hadi.
Anlamadım yâr
Sen mi yâr olmadın yoksa ben mi yarenlikten uzaktım? Hangi kıyıya vurmuştu aramızdaki eksik o taş? Hangi şarkıda yarım kalmıştı notamız? Hangi satır içine sığdırabilmişti de seni; sen bulunmazım olmuştun?
Ah yâr sana bağlamazsam sözcüklerimi, hep anlamsızlık oluyor yüreğimin dili. Sana bağlandığında da gözyaşına paralel oluyor. Yok, mu önümde senden gayri gidecek bir yol?
İçim yine aynı mısra´ları tekrarlıyor

Yamaçlarımda senli güzel düşlerim var
Ama düşlerime damlayan zehir de sensin yâr

Bulamadım yâr. Seni bu kadar ararken kendime bir mutluluğu da bulamadım. Zamandan bir bir çalıp saatleri sızlayan yanlarıma kattım. Ben acıyı aşka yama yaptım. Hafife almadım duyuları. Kuytu köşelerde ölümüne besledim sevdayı. Acıydı bildiğim aşkın ön adı.

Hiçbir şehre sığmadı yüreğim. İstanbul sen de yüreğimi ayaklarına doladın. Ve sen düştün ben kanadım. Ezildim, yarama yine koskoca bir kenti bastım.

Büyük bir uykudan ibaret sandım satırlarda yaşamayı. Kelimeleri vurdum kumsallara. Canımı ağrıttım ardında. Ve bir taş daha attım içimin karanlık dehlizine. Hüzün meskenine kilitli aşk hangi makamı kabul ediyordu ki sözlerine? Hangi yaram düşlerimi sana vurduğumda acı damlatmıyordu?

Gerçeğimde olmayan yâr gönlümden git!
Hadi git!
Ben sarsılan bir şehrin enkazı olmaya razıyım.
Ben, yine kâbuslar saklarım yatak başlarımda.
Ve sana şiirler biriktirmekten vazgeçerim.
Sessizliğimin sesini dinlerim bir sonbahar sabahında...

7/3/2008 - 'Ölümün' rengi olsun 'Siyah' !

 

Gözlerinde bir baştan bir başa,
Yeni bir dünya kurmuştu gönlüm.
Bil ki çok sevmiştim seni bir zamanlar
Sevginin rengi beyaz olsun...

Bir mayıs sabahında gittiğinde
Yorgun düşlerimde bıraktım seni,
yüreğinde umutlarımı
Ayrılığın rengi kırmızı olsun...

Sen çok uzaklardayken,
Bir gün gelirsin diye,
Yazdığım hasret dolu şiirlerde bıraktım seni,
Özlemin rengi mavi olsun...

Sabahı ettiğim gecelerde bıraktım seni,
Işıkları bir bir söndü yıldızlarımın,
Karanlığa döndü aydınlık,
SEVGİLERİN BİTTİĞİ YERDE BIRAKTIM SENİ,
ÖLÜMÜN RENGİ SİYAH OLSUN...

7/3/2008 - Git, Gitmelerini Yanına Alarak...

Koşulsuz gitmelerine bir yenisini ekle
Lâubalî bir mahallenin ilk fiyakasıyla
Bakma kurul suskunluğunun tahtına
Şehirli bir kızın düşsel romantizmiyle
Ve seyre başla tılsımlı gözlerinle
Kırmızıya çalan kentin ışıklarını
Arabeskliğe yüz tutmuş yaşamı
Sonra son cigaranı yak pencerenden
Karanlık odana bulanık dumanlar yükle
Avuçlarına yağmur yağmasını bekle
Firara gebe bu gidişinin temelini dinamitle
Yinede git gitmelerini yanına alarak
Çünkü gitmen gidişinle giderilecek